Kodeks, jest to trzydziesto stronowa książka napisana przez Altaïr Ibn-La'Ahad mówiąca o śmierci Al Mualim'a. Dokument ten przedstawia informację o fragmencie Edenu, jak i samej autobiografii jego życia, czy też artykułów dotyczących zabójstw. Kodeks ten znajdował się w zakonie do czasów Domenico Auditore, kiedy to znaleziony przez templariuszy, którzy to rozdzielili jego strony. Od tego czasu, przepadł na wieki.

Assassyni chcieli powtórnie złączyć wszystkie strony w całość, lecz do 1476 roku udało się znaleźć tylko sześć z trzydziestu stron. Tego samego roku Ezio Auditore da Firenze przejął obowiązki ojca jako zabójcy i w roku 1499 udało mu się odszukać oraz złączyć wszystkie trzydzieści stron.

Kodeks ten przewiduje również przybycie "proroka" który złączy ze sobą dwa fragmenty Edenu, otwierając "Grobowiec".

Spędziłem wiele dni wraz z artefaktem. Może były to tygodnie? Miesiące? Sam już nie wiem. Inni przybywali od czasu do czasu oferując jedzenie czy też rozrywkę. Mówili iż powinienem odłączyć się od tych badań... Malik nawet zaproponował abym zrezygnował z nich całkowicie. Nie jestem jeszcze gotowy aby zawrócić. Jabłko Edenu zostanie zrozumiane. Musi być.. Może to broń? Jakiś katalog? A może jedno i drugie. "Wielka wiedza przysparza wielu cierpień…" Sens takiego pokroju potrafię zrozumieć... Ale czy to jest prawda? Dosłownie prawda? Społeczeństwo prowadzące wojny, z ideą oraz informacją zamiast Stali i Miecza... Czynności te są proste. Elementarne. Władza. Kontrola. Proces ten... Metod oraz środków zatrudniania... JEST fascynujący. Wiara w obietnice... Otrzymają wszystko czego pragną. W zamian za jedną rzecz. Całkowite oddanie oraz posłuszeństwo. Któż może odmówić? Wcielenie pokusy. Pamiętam swój moment słabości kiedy po napotkaniu Al Mualim'a, Moja pewność została wstrząśnięta przez jego słowa. On, lubiany jak własny ojciec, stał się moim największym wrogiem. Wątpliwości... Wystarczyły mu do pełzania w moim umyśle. Ale, zwyciężyłem - poprzez przywrócenie pewności siebie - wysłałem go w zaświaty. Uwolniłem sam siebie. Zastanawiam się... Czy aby na pewno? Siedzę - zaciekle próbując zrozumieć coś, co przysiągłem zniszczyć. To dlatego: Jabłko ma opowieść do przekazania. Czuję coś migoczącego - potężnego oraz niebezpiecznego... Ryzykujemy. Mam obowiązek zrobienia czegoś. I nie - nie mogę - odwrócić się póki nie uda mi się znaleźć prawdy.

Do trzech największych ironii rozkazów Assassynów zaliczamy: (1) Staramy się promować pokój, lecz morderstwo jest naszymi środkami. (2) Staramy się otworzyć ludzki umysł, lecz wymagamy posłuszeństwa wobec pana oraz zasad. (3) Staramy się ujawnić niebezpieczeństwa ślepej wiary, lecz sami takową praktykujemy.

Nie ma zadowalającej odpowiedzi na te zarzuty, jedynie możliwości... Nie naginamy zasad w służbie większego dobra? Jeśli tak robimy, co to oznacza? To są kłamstwa? Oszustwa? Nasza słabość? W każdym momencie zmagam się z tymi sprzecznościami i przez te wszystkie lata refleksji, nie potrafię znaleźć satysfakcjonującej mnie odpowiedzi. Boję się iż takowa może nie istnieć. Nic nie jest prawdą. Wszystko jest dozwolone. Więc czy nasze credo dostarczy odpowiedzi? Mogą być dwie odpowiedzi, przeciwne w każdym calu - jednocześnie? Dlaczego nie? Czyż nie mam dowodów? Szlachetne intencje, pokazane w barbarzyński sposób Jesteśmy tymi, którzy celebrują świetność życia a następnie odbieramy je tym których uważamy za wrogów.

Kim byli Ci, który przybyli przed nami? Co ze sobą przynieśli? Jak dawno? Stulecia? Milenia? Czy jeszcze dłużej? Tak mało już pozostało. Co ich wygnało? Co z tymi artefaktami? Wiadomości w butelce? Narzędzia które pomogą nam w poszukiwaniach, które nas nakierują? Czy walczymy za kontrolę ich nieczystości? Dając im boży cel, który znaczy niewiele więcej niż wyrzucone zabawki?

Robert de Sable prawdopodobnie nie żyje, lecz jego braterstwo przetrwało. Chodź mnie widoczni, obawiam się iż pozostają zagrożeniem. Tam, gdzie kiedyś z dumą chodzili po ulicach - ułatwiając cel - teraz ukrywają się w cień. Znacznie utrudnia to ich wyśledzenie. Co usiłują zrobić w tej ciemności. Nasza praca będzie jeszcze bardziej skomplikowana niż ich. Krążą pogłoski o wyprawie na Cypr. Będę musiał to zbadać.

Uświadomiło mi to, iż nasza taktyka musi się również zmienić. Oznacza to koniec naszych fortec. Koniec dla naszego publicznego przedstawiania zabójstw. Musimy po cichu tkać naszą sieć robiąc to inaczej niż w przeszłości.

Chodź poprosiłem swoich braci, aby porzucili rytuały. Nie pytałem ich o porzucenie credo. Bowiem TO ONA jest tym co robi z nas Assassynów. Nie pozbycie się palca. Nie fałszywe obietnice raju. Nie zakaz używania trucizn. Naszym obowiązkiem jest człowiek, nie zwyczaj. Jeżeli musimy się podszyć, podszywamy się. Jeżeli musimy użyć trucizny, użyjemy jej. Jeżeli będziemy mogli użyć naszej broni, nie poświęcając przy tym palca, nie utniemy go. Nie będziemy manipulować nowymi poprzez kłamstwa czy też salonowe sztuczki. Będziemy rozmawiać otwarcie i szczerze. Będziemy na nowo...

Myślałem iż Adha będzie tą, dzięki której odpocznę, że dzięki niej będę mógł odłożyć ostrzę i żyć jak normalny człowiek. Teraz już wiem iż takie marzenia lepiej uśpić. Jej twarz. Próbuję wygnać ją z mojego umysłu ponieważ pamiętam dni oraz noce, podczas których goniłem jej porywaczy, Templariuszy przez morze. Prawie udało mi się do nich dobiec. Prawie, gdybym był nieco szybszy. Zamiast, trzymać jej martwe ciało w ramionach - Widziałem przerażenie odbijające się od jej nie ruchomych oraz nie mrugających oczu.

Polowałem na każdego - jednego za drugim - póki wszyscy odpowiedzialni za tą zbrodnie nie odeszli z tego świata. Ale nie widziałem w tym radości, brak satysfakcji oraz ulgi. Ich śmierć nie zwróci mi jej. Nie wyleczy moich ran. Po tym wszystkim. Byłem pewny iż nie poczuje już tyle do żadnej innej kobiety.

Dlaczego nasze instynkty prowadzą do przemocy? Badałem interakcję między wieloma różnymi gatunkami. Wrodzona wola przetrwania zwiększa popyt do śmierci innych. Dlaczego nie mogą oni stanąć ręka w rękę? Tak wielu wierzy że świat został stworzony ręką boską - lecz ja widzę tylko projekt szaleńca, nastawionego na świętowanie zniszczenia oraz desperacji. Nasze początki wydają się być chaotyczne. Niezamierzone. Cel wpajany jest wyłącznie przez upływ czasu. Nałożonych najpierw przez naturę, później przez człowieka...

Z biegiem czasu, słowo wypowiadane wystarczająco długo oraz głośno staje się niezmienne. Zaczyna być prawdą. Oczywiście, pod warunkiem, że uda Ci się przetrwać bunt, oraz skutecznie uciszysz swoich wrogów. Ale to osiągniesz - usuniesz wszystkich wrogów - i to co zostanie, stanie się prawdą.

Czy istnieje prawda w sensie obiektywnym? Nie. Ale czy możesz mieć obiektywny punkt widzenia? Odpowiedź brzmi - nie możesz. Jest to fizycznie nie możliwe. Istnieje zbyt wiele zmiennych. Istnieje zbyt dużo dziedzin oraz wzorów do rozpatrzenia. Oczywiście możemy spróbować. Możemy być coraz bliżej i bliżej objawienia. Ale nigdy go nie osiągniemy. Nigdy nie...

Zdaje sobie sprawę, tak długo jak istnieją Templariusze, będą powstawać próby nagięcia rzeczywistości pod ich wolę. Uznają, iż niema czegoś takiego jak prawda absolutna - lub jeżeli istnieje - nie jesteśmy na tyle przygotowani aby ją rozpoznać. Starają się tworzyć własne wyjaśnienia. Jest to ich główna zasada tzw. "Nowego Porządku Świata"; Aby wykształcić egzystencję wedle ich własnej kreacji. Nie chodzi o artefakty. Nie chodzi o człowieka. Są to tylko narzędzia. Chodzi o koncepcję. Mądrze z ich strony. Bowiem jak można prowadzić wojnę z koncepcją?

Jest to perfekcyjna broń. Nie istnieje w formie fizycznej, lecz potrafi zmienić świat poprzez liczne, często gwałtowne sposoby. Nie możesz zabić wiary. Nawet jeżeli zabijesz ich wszystkich zwolenników, zniszczysz wszystko co napisali - co najwyżej wydłużysz wyrok. Ktoś, pewnego dnia, odnajdzie go. Wynajdzie go na nowo. Wierzę w to iż my, Assassyni, po prostu na nowo odkryliśmy, bieg wydarzeń wyprzedzający samego Starego Człowieka.

Attis. Dionysus. Horus. Krishna. Mithra. Jesus. Wszystkie podobne historie. Zbyt podobne, tak myślę. Boskie pochodzenie. Prześladowania. Uczniowie. Cuda. Zmartwychwstania. Czy to jest możliwe? Prawdopodobnie nie. Wyłącznie jedna historia opowiadana przez wieki? Zapożyczona, a następnie zmieniana aby dopasować ją do czasów? Ewoluująca jak miało to miejsce z naszymi narzędziami i językiem? Jest to opowieść zrodzona na faktach czy też fikcji? Być może na jednym jak i drugim? Czy być może to są te same osoby - ich życie wydłużało się i uformowało przez fragment Edenu?

Al Mualim mówił o Jezusie jako prawdziwej postaci - śmiertelniku który doszedł do perfekcji w manipulacji. Lecz co jeżeli się mylił? Jeśli Ci ludzie są prawdziwi - a jeśli chodzili wśród nas wiele razy częściej - nie oznacza to że mogą przyjść ponownie? Być może już tutaj są? Tyle pytań, a każdego dnia ich przybywa coraz więcej i więcej...

Ukryte ostrze towarzyszyło nam na przestrzeni lat. Niektórzy mogli by rzec że ono nas określa - i nie było by to do końca błędem. Bowiem wiele z naszych sukcesów zawdzięczamy właśnie jemu. Jednakże, urządzenie zaczyna pokazywać swój wiek - dlatego też poszukiwałem usprawnień, tak aby nie konieczne było odcinanie palca dla prawidłowego działania. Pierwszym krokiem było dodanie metalowych płyt które można wykorzystać do parowania nadchodzących ataków. Inni Assassyni wierzą iż jest ono kute z nowego metalu - dlatego też przypisują mi odkrycie nowej formuły (zamieszczonej na tej stronie). Lepiej, że nie znają prawdy. Pracowałem również z Malikiem nad opisem nowych metod zabójstw: z wysokości, z krawędzi a także z ukrytych miejsc. Podstawowych ruchów, lecz mimo to krytycznych.

Trzecia a zarazem ostatnia poprawka była najprostsza. Wprowadzenie drugiego ostrza - identycznego w każdym calu do poprzedniego. Jeżeli Assassyn dostanie za zadanie zabić dwa cele, potrzebuje wtedy jedynie momentu aby mógł zabić ich w tym samym czasie. Jednakże ilość ostrzy zostanie ograniczona ze względu na materiał z jakich zostają one wykute. Bowiem ciężko go zdobyć. Będę musiał dobrze przemyśleć komu dam drugie ostrze.

Człowiek szuka władzy nad wszystkim, co napotka na swej drodze. Myślę, ze w naszej naturze leży pragnienie panowania nad naszym otoczeniem. Lecz to pragnienie nie powinno dotyczyć innych ludzi. Każdego dnia coraz więcej osób jest podstępem bądź siłą zmuszanych do służby. Inni, chociaż nie aż tak mocno spętani, poprzez sytuację w jakiej się znajdują uważają, że ich życie nie jest nic warte. Widziałem wiele sposobów prześladowania kobiet przez mężczyzn. Słyszałem okropne słowa rzucane pod adresem ludzi przybyłych tutaj z innych ziem. Byłem świadkiem cierpień tych, którzy zachowywali się, bądź wierzyli inaczej...

Często rozmawiamy o takich sprawach - obserwując z wierz Masyaf'u. Co można zrobić, aby temu zaprzestać? Zapoczątkować erę tolerancji oraz równości. Czasem rozmawiamy o edukacji, wierząc, że wiedza uwolni nas od takich niemoralnych zachowań, niegodnych istoty ludzkiej. Ale gdy przechodzę się ulicami miasta, i gdy widzę niewolników wystawionych na sprzedaż, moje serce twardnieje. Gdy widzę męża, rzucającego obelgi jak i kamienie w kierunku żony, trwającego w błędnym przekonaniu, że ona jest tu tylko po to, by mu służyć, pieści same mi się zaciskają. A gdy widzę dzieci odebrane ich rodzicom, tylko po to, aby kto inny wzbogacił się ich kosztem. Wysłanych aby cierpieć w prażącym słońcu pustyni i umrzeć.

W takie właśnie dni, nie łudzę się, ze rozmowa coś zmieni. W takie dni mogę tylko myśleć tylko o tym jak powinni umrzeć ci oprawcy.

Jabłko jest czymś więcej niż zapiskiem tego, co je poprzedza. W jego skomplikowanym wnętrzu, można zobaczyć przebłyski tego co nastąpi. Niektóre z tych rzeczy nie powinny się wydarzyć. Być może właśnie tak jest. Może to po prostu sugestia. Skąd mam to wiedzieć? Jaką mam pewność?

Zastanawiam się nad konsekwencjami tych wizji: Obrazy te przedstawiają to co nastąpi - Czy po prostu to co może się wydarzyć? Czy możemy mieć wpływ na zakończenie? Czy ośmielimy się spróbować? Ale czy w ten sposób, nie uświadomimy sobie tego co już widzieliśmy?

Jestem rozdarty - jak zawsze - pomiędzy działaniem a zniechęceniem - nie rozumiejąc - jeśli któraś - cokolwiek zmieni. Co oznaczała by ta zmiana? Wciąż, trzymam ten dziennik. Czy nie oznacza to zmiany - czy też może potwierdzi - to co widziałem?

Ze wszystkich rzeczy jakie kiedykolwiek widziałem, żadna z nich nie zamartwiała mnie tak bardzo jak obraz płomieni... Filary były tak wysokie, że wydawały się przebijać niebiosa. Ziemia huczała oraz drgała. Góry rozdzielały się i pękały. Rozpadające się wielkie wieże, a ich wnętrzność opadała na ziemię... Wszyscy krzyczeli... Śpiewali tak strasznie, ze do teraz czuje ich głosy.

Czym było to szaleństwo, które widziałem? Zastanawiam się, czy byli to właśnie oni? Ci co przybyli przed nami... Gdzie podążyli? Do ognia? Pyłu? Być może tym właśnie jest ta destruktywna potęga jakiej szukali Templariusze. Być może żądali od nas poświecenia. Jaką możemy mieć nadzieję, kiedy będą trzymać taką ciemność we własnych rękach - przez którą mogą wymordować cały świat.

Jesteśmy zobowiązani żyć w ciągłym ukryciu. Żyć w ciszy. Kształtować bieg historii w tajemnicy. Niektórzy jednak z moich braci i sióstr się z tym nie zgadzają. Rosnący w nich gniew, podkreśla, iż ciągłe ukrywanie się jest błędem. Ciągle mówią iż właśnie to spowalnia ich pracę. Lecz nie rozumieją oni ryzyka. Ujawnienie się było by zbyt niebezpieczne. Obawiam się, że wtedy wzięto by nas za szaleńców a następnie mogli by nas zaatakować. Tak właśnie to wygląda. I tak wyglądać będzie już zawsze. Jeżeli jest coś, czego mogę być pewien, to to że ludzie nie zawsze rozumieją to co się do nich mówi. Dużo rzeczy trzeba im pokazywać. Muszą się z tym zapoznać. Jeżeli mówię do człowieka bądź miły, tolerancyjny, miej otwarty umysł - To słowa te uschną i umrą długo przed tym niż cokolwiek zmienią. Byłoby to marnotrawstwo. Lecz wciąż musimy to powtarzać...

Legendy mówią o Złotym Runie. Czy te dwie rzeczy mają jakieś powiązanie?

...Dopracowałem proces hutniczy, pozwalający na produkcję takich zbroi, jakich jeszcze świat nie widział.

...Jest obdarzony wielką wytrzymałością, a dodatkowo tak lekka, aby umożliwić pełną swobodę.

...Czując na przemian podziw i strach. Stworzyłem coś co z pewnością zmieni oblicze wojny, sprawiając iż Ci którzy są w jego posiadaniu stają się niemalże niepokonani.

Być może było błędem tworzenie tych elementów. Myślę że najlepszym pomysłem będzie wymazanie wzorów. Co by się stało gdyby wpadło ono w ręce naszych wrogów? Ryzyko jest zbyt wielkie.

Studiowałem starożytne pogańskie wierzenia, które istniały jeszcze przed obecną obsesją na punkcie jednego, boskiego stwórcy. Wydaje mi się, iż bardziej koncentrowały się one na podstawowych siłach rządzących światem, a mniej na arbitralnych zasadach moralnych...

Słońce wschodzi rano i zachodzi wieczorem. Fale przypływają i odpływają. Trawa rośnie, usycha, umiera, a wraz z upływem czasu, wyłania się z ziemi po raz kolejny. Powietrze ogrzewa się, po czym ochładza, i cykl ten wciąż się powtarza. Jakaś ukryta energia przytrzymuje nas przy ziemi i ściąga nas z powrotem za każdym razem kiedy próbujemy ją opuścić.

Każdy z tych ruchów był wcześniej reprezentowany przez boga lub boginię. Każdej sile nadano własną twarz, ale rozpoznawaną jako coś odrębnego i potężnego. Nie można jednak powiedzieć, że nie było połączenia między tymi siłami - panteon indywidualnych dusz - lecz związanych zasadami. Niewidzialne ręce prowadzące postęp świata dookoła nas.

I tutaj powstała próba, żeby to wszystko przestudiować, wyjaśnić, sklasyfikować i zrozumieć w jaki sposób to wszystko działa- nawet jeśli była niedoskonała. Lecz nigdy więcej. Teraz jesteśmy proszeni o poddanie się dużo prostszemu wyjaśnieniu. Jak naiwnym trzeba być, aby wierzyć, że na każde pytanie może istnieć tylko jedna odpowiedź. Na każdą tajemnicę. Wierzyć, że istnieje jedyna wola jednego Boga, która wszystkim zarządza. Nazywają to opatrznością, światłem, które niesie prawdę i miłość. Ja mówię, że jest to światło, które nas oślepia - i zmusza nas do potykania się o własną ignorancję.

Wyczekuję dnia, kiedy człowiek odwróci się od niewidzialnych potworów, i po raz kolejny przyjmie bardziej racjonalny punkt patrzenia na otaczający go świat. Ale te nowe religie są tak dobrze ułożone pod to, czego pragną ludzie - i obiecują okropne kary temu, kto je odrzuci - Martwię się, że celem tego jest, by strach trzymał nas przy tym, co na pewno jest największym kłamstwem kiedykolwiek głoszonym publicznie.

Czasem tęsknię za moją rodziną... lub, przynajmniej o niej myślę. Nie znałem za dobrze własnych rodziców, pomimo iż żyliśmy w tych samych murach. To był nasz zwyczaj. Być może byli smutni, ale tego nie okazywali - nie mogli tego zrobić.

Z mojej strony, tyle młodości spędziłem na trening, było zbyt mało czasu na refleksję dotyczącą separacji. I kiedy ostatecznie mnie stracili, nie zdawało się to robić różnicy jak odejście dwóch obcych ludzi. Al Mualim był dla mnie jak ojciec, darzył mnie słabą i nieuczciwą miłością, choć wtedy taka wystarczała - nawet, lepsza. Albo tak po prostu mi się wydawało.

Pewnego dnia, będę miał dziecko, takie jest nasze następstwo. Lecz nie popełnię tego samego błędu. Nikt kto nazywa siebie Assassynem. Będziemy mogli kochać nasze dzieci - w zamian, samemu być kochanym. Al Mualim wierzył iż takie powiązanie nas osłabi - zaczniemy się wahać kiedy nasze życie będzie na krawędzi. Lecz jeżeli naprawdę będziemy o to walczyć, miłość nie sprawi iż nasze poświęcenie będzie prostsze - wiedząc, że robimy to dla ich korzyści.

Mam odpowiedź. Znam prawdę. Nie dotknę więcej tej parszywej rzeczy. Najlepiej żeby nikt tego nie zrobił, teraz lub w przyszłości. Próbowałem - w końcu - to zniszczyć, lecz w żaden sposób się to nie skrzywiło, przerwało lub stopiło. O ironio - Jestem pewny, że gdybym zapytał, jabłko powiedziało by mi co trzeba zrobić. Ale nawet ta obietnica jest niewystarczająca. Zawsze posiada jeszcze jeden dar. Którym obdarza. Muszę się powstrzymać. Musi zostać zapieczętowane. Weźmiemy go na wyspę - dawnej ich, teraz naszą. Jest tam skarbiec - dobrze ukryty - musi wystarczyć. Ryzykuję oddaleniem się od artefaktu tym iż inni mogą go znaleźć. Jeszcze bardziej ryzykowne było by zatrzymanie go przy sobie. Z czasem zostanę kuszony. Jestem słaby. Wszyscy jesteśmy. Któż by nie był? Ah, to co widziałem... To jest opowieść - wewnątrz tekstu. Nie pomiędzy liniami, lecz pod nimi. Gdzie tylko nasze oczy mogą się przyglądać. Idź i sam zobacz. Może uda Ci się odnieść sukces, gdzie ja wraz z innymi odnieśliśmy porażkę. Czas płynie - niosąc ze sobą nowe odkrycia a także rozwój. Pewnego dnia, wejście się otworzy i wiadomość zostanie doręczona. Będą mieli swojego proroka.

Jesteśmy coraz więksi. Każdego dnia coraz więcej dróg do naszej fortecy. Mężczyźni oraz kobiety. Młodzi i starcy. Z różnych krajów. Różnych wyznań. Każdy opowiada podobną historię - iż odkrył pierwszą część naszej wiary: że nic nie jest prawdą.

Często, przecież, Objawienie odsłania ich. Tracą swoją moralność, pewność czy też bezpieczeństwo. Wielu z nich zostaje obłąkanych. Musimy ich kierować. Wyleczyć ich. Ich umysł nie może być wypełniony tymi bajkami, w zamian, wiedzą. Niech znają odpowiedź - i niech te odpowiedzi nie będą proste. Tak jak ich życie.

Ciemna fala, wznosi się znad wschodu - wojsko takiej wielkości oraz sile, iż cały naród zaczął się obawiać. Ich dowódcą był człowiek zwany Temujin, który przyjął tytuł: Genghis Khan. Przemierza krainy, podbijając i subsumując każdego, kto stanął mu na drodze. Niezależnie od motywów, musi przestać. Gdybym był młodszy, mógłbym podjąć się tego zadania w tajemnicy - gdyż podejrzewam obecność Fragmętu Edenu. Lecz te dni, już przepadły. Osłona musi zostać przedłużona. Nadszedł ten czas kiedy wraz z Nią rozmawiałem z naszymi synami. Będziemy podróżować wspólnie, będą oni testowani a zagrożenie może zostać powstrzymane.

Wkrótce, przeminę z tego świata. To jest mój czas. Wszystkie godziny w dniu są kolorowane przez myśli i obawy zrodzone tą świadomością. Wiem, że wszystkie części mojego ciała wrócą na ziemię. Lecz co z moją świadomością? Moją tożsamością? To znaczy - co ze MNĄ? Podejrzewam iż jest to koniec. Niema tutaj innego świata. Niema też powrotu do obecnego. Tak po prostu jest zrobiony. Na zawsze.

Nasze życie jest tak krótkie i niepotrzebne. Kosmos w ogóle o nas nie dba. Za to, co zrobiliśmy. Wykuliśmy zło zamiast dobra. Gdybym zdecydował się na nadużycie Jabłka zamiast je zapieczętować. Nic z tego niema żadnego znaczenia. Nie ma oczekiwania. Nie ma rozrachunku. Nie ma Sądu Ostatecznego. Jest za to zwykła cisza. Ciemność. Zupełna oraz absolutna... I tak zacząłem się zastanawiać - może nie być sposobu na powstrzymanie - lub, chociaż spowolnienie - uścisku śmierci? Zaprawdę, ci, którzy przybyli przed nami nie byli tak słabi jak my. Ale przysiągłem, że nie wykorzystam artefaktu. Nie zajrzę do jego wnętrza. Wciąż: wobec perspektywy mojego końca, czy ostatnie spojrzenie może jeszcze zaszkodzić...